من به فردا نااُمیدم
من هنوز در بهت دیروزم
من و دلتنگی های امروزم
من و آرزوهای دیروزم
روزگارم این است
آرزوی دیروزم، حسرت امروز است
این روزها، حال من این است
من و حسرت چشمهای زیبایت
مُژگان بلند و موج دارت
من و آرزوی صدای دلنشینت
بوسیدن لب های آتشینت
این روزها، حال من این است
وقتی از سحر می پرسیدم: آیا تو هم عاشقم هستی؟ آیا عشق را در وجودت حس می کنی؟ همیشه سکوت می کرد. وقتی از عشق خود برایش می گفتم، او باور نمی کرد.
سکوتت را ندانستم نگاهم را نفهمیدی
نگفتم گفتنی هارو تو هم هرگز نپرسیدی
شبی که شام ِ آخر بود به دست دوست خنجر بود
میان عشق و آینه یه جنگ نا برابر بود
چه جنگ نابرابری چه دستی و چه خنجری
چه قصه ی محقری چه اول و چه آخری
ندانستیم و دلبستیم نپرسیدیم و پیوستیم
ولی هرگز نفهمیدیم شکار سایه ها هستیم
سفر با تو چه زیبا بود به زیبایی رویا بود
نمیدیدیمو میرفتیم هزاران سایه با ما بود
سکوتت را ندانستم نگاهم را نفهمیدی
نگفتم گفتنی هارو تو هم هرگز نپرسیدی
در آن هنگامه ی تردید در آن بن بست بی اُمید
در آن ساعت که باغ عشق به دست باد پَر پَر بود
در آن ساعت هزاران سال به یک لحظه برابر بود
شب ِ آغاز تنهایی شب ِ پایان باور بود
سکوتت را ندانستم نگاهم را نفهمیدی
نگفتم گفتنی هارو تو هم هرگز نپرسیدی
شبی که شام ِ آخر بود به دست دوست خنجر بود
میان عشق و آینه یه جنگ نا برابر بود
چه جنگ نابرابری چه دستی و چه خنجری
چه قصه ی محقری چه اول و چه آخری..
ترانه شب آخر، ترانه سرا : اردلان سرفراز